شاید برای همیشه

قدم ها

محمد جواد صفاریان — Tue, 14 Feb 2012 06:45:00 GMT

دوباره یاد قدم های پارک افتادم

به یاد دوره ی خوبی که حرف ، حرف تو بود

دوباره یاد غزل ها و شعر هایی که ...

تمام ِ "واژه" وجودش برای صرف تو بود

چه قدر این ور و آن ور زدم نفهمیدی

چه خواب ها که برایت ندیده بودم و تو

چه قدر عکس تو را من کشیدم از ته قلب

چه قدر خنده برایت کشیده بودم و تو

چه خوب قصه سر هم نموده بودی تو

به حرف های تو بسیار گوش می کردم

چه خوب ذهن و خیالم ربوده بودی تو

و درد های تو را من به دوش می کردم

چه خاطرات قشنگی برای من بودند

که ذوق های پُـرم را اجاره می کردی

و خنده های عمیقی که با تو می کردم

و تو به جنبش لبها نظاره می کردی

دلم اگر چه برای‌ ِ خودم نمی سوزد

ولی برای نگاهی که لحظه لحظه تو را ...

ولی برای امیدی که ساده باور کرد

دوگانگی ِ تو و این دروغ محض ِ تو را

به حرف های تو بسیار گوش می کردم

چه خوب قصه سر ِ هم نموده بودی تو

و درد های تو را من به دوش می کردم

چه خوب ذهن و خیالم ربوده بودی تو

--------------------------------------------

شعر اومد و عاشقی رو معمولی کرد

خرج اومد و فکر و ذکر مو پولی کرد

اون قدر برای زندگی چونه زدیم

مرگ اومد و زندگی رو هاپولی کرد

--------------------------------------

من رفتم و" نـــوش دارو" آوردم

او رفت بدون اینکه برگردم

راحت تر از آنچه فکر می کردی

راحت تر از آنچه فکر می کردم

----------------------------------

او آمده بــــود تا که پیری بکند

با وضع زمانه سرد سیری بکند

انگار که او آمده بود اینجا از

افکار نپخته گرد گیری بکند

---------------------------------

عاشق که شدم عشق به من می خندید

این سعی به حاصل نشدن می خندید

یک عمر گذشت و موسم ِ دیدارش

مرگ آمده بود و دائما می خندید

----------------------------------

به نظر شما کدام یک قوی تر و کدام ضعیف تر بود ؟

خبر

محمد جواد صفاریان — Thu, 02 Feb 2012 08:38:12 GMT

بعد از شنگول آباد دیروز (دوازده بهمن) آقای رضایی عشق آباد

رنگ مرگ

محمد جواد صفاریان — Mon, 16 Jan 2012 09:08:03 GMT

نگاه و اضطراب و ترس و رنگ مرگ

صدای جیغ و ترمز و ضربه ی سخت

نگاه ِ عابرین مات ِ خیره و ...

صدای آمبولانس و اشک و خون لخت

خبر دوباره تلخ وسخت و تلخ بود

ربان دوباره گوشه ی قاب نشست

صدای آیه ی الیه راجعون ...

تمام بند بند استخوان | گسست

وَ پارچه ی سیاه و نام آن کسی

که هست و بوده او وجود و هستی ات

وَ بغض آن کسی که گوش او پر از

صدای ضجه ها ،‌ ندای تسلیت

و فصل ِ سرد و زرد بی حضور او

شبیه خشکی و چروک برگـــ بـــود

و دائما کنار عکس و خاک او

شبیه زندگی کنار مرگـــ بـــــود

کفن به خاک و تن به رخت خیس خود

و زنده ها به مشکی و نبود او

و زندگی دوباره جای عادت است

و - زندگی - ادامه - بی وجود او

و دلخوشی او برای چند سال

فقط همین غروب پنج شنبه ها

سکوت مطلق و سلام و درد دل

و لحظه های خوب پنج شنبه ها

سهراب در اداره

محمد جواد صفاریان — Mon, 16 Jan 2012 08:44:49 GMT

سهراب در اداره

مانده تا کار تو انجام شود

مانده تا خسته شود این همه کاغذ بازی

نا تمام است امضا

زیر سعی است خلاصی تو از این همه فکر

و شروع خوشی از یک نفس تازه ی مغز

مانده تا هدیه شود این همه کاغذ به هدف های تــو طفل !

تا که نقاشی و قایق بشود

تا که ما را برسانند به دنیای شما

تا که ما را برهانند از این دغدغه ها

و چرا متن ثقیلی ب تـَــه و قعر ترازو ببرد این همه ذوق

پوشه هایی پر ِ اسناد و مدارک از من

داخل ساختمانی که پر از آدم هست

در پی خط خطی ام

خط خطی ای که طلب می کند او دست کسی شاخص را

من که با سخت ترین قصه ی این ساختمان ساخته ام

من که با سرد ترین گفته ی این ساختمان یخ نزدم

ولی این بار -- خــــــــــدا -- خسته شدم

بهتر آن است که برخیزم

سنگ را بردارم

شیشه ی عمر هدر رفته در این ساختمان را بزنم

غزل عاشقانه

محمد جواد صفاریان — Tue, 03 Jan 2012 10:26:22 GMT

لطفا تو انتخاب عنوان وبلاگ کمکم کنید

با رایانه خودم میام شعرام هست

اما یک عده گفتن به جای شعرات علامت سواله

نمی دوونم مشکل از کجاست

غزل

چشم در چشم من انداخت و راحت رد شد

چشم من محو همان پلک که او می زد شد

سالها منتظر دیدن این لحظه شدم

این همه حوصله ها سوخت و آری بد شد

نشدم سست در ایمان ِخودم ، می دانم

که در ایمان ِ به من سست که نه ، مرتد شد

چهره اش باز به تصویر خیالم آید

و شدم خسته از آن چهره و این آمد شد

همتم رفت که بیدار کند جولانش

ولی انگار که بیدار نمی خواهد شد

نتوانست که توجیه کند تدبیرم

چشم در چشم من انداخت و راحت رد شد

رباعیات و دو بیتی های طنز

محمد جواد صفاریان — Sun, 01 Jan 2012 15:53:58 GMT

رباعیات طنز

خدایا فکر ما را نیک کردی

لباس زشت ما را شیک کردی

نمی دانم گناه این شکم چیست

که هرچه خورده بودم خیک کردی

نمادین دل گرو دارد ولی من !

چه بی مهری به تو دارد ولی من

نفهمیدم چرا در چنگ اویی

آهان حق وتو دارد ولی من

ای حضرت عزرائیل من را ول کن

جان تو و میکائیل من را ول کن

اصلا چرا اینجایی ؟ چرا ایرانی ؟

بابا برو اسرائیل ! من را ول کن

هر قدر مرا زنی کبودم بکنی

از بودن ِ من مرا نبودم بکنی

من ترک نمی کنم که او آمد و گفت

من آمده ام که باز دودم بکنی

ممنون از اصلاح خالو راشد گرامی

رباعیات عاشقانه

محمد جواد صفاریان — Sun, 01 Jan 2012 15:42:53 GMT

رباعیات عاشقانه

من مُستبد و حسود عاشق بودم

یک عمر ! ولی چه سود ؟ عاشق بودم

من می روم اما تو بدان حد اقل

من با همه ی وجود عاشق بودم

تقدیم به آرشی که لاهیجان است

هر چند همیشه این دلم از سنگ است

اما به خدا دلم برایت تنگ است

ایکاش که زود تر بیایی پیشم

"سهراب" برای "نوش دارو" لنگ است

با چه سختی و با چه دلسردی

ای جدایی چه قدر نامردی

و هنوز از فراق می نالد

دل فردی که هست با فردی

نمی گویم دلم آنجاست اما

من اینجا و تو آنجا خواست اما

همیشه رنج ها تقصیر ما نیست

نبود ازما ببین ! بر ماست اما

رباعیات طنز دانشگاهی :

محمد جواد صفاریان — Sun, 01 Jan 2012 15:34:22 GMT

ما را چه به دانش و چه به دانشگاه

این وصله نمی خورد به جمعی آگاه

ما آمده ایم برای امر خیری

که جور شود به زودی ان شاالله

استاد چه مهربان و چه پرخاشی

گر نمره دهد ترک کنم اوباشی

او نمره اگر نداد با دسته کلید

بر خودروی شیک او کشم نقاشی

خیام به من گفت : چو مستی خوش باش

با ماه رخی اگر نشستی خوش باش

در ترجمه رباعیش باید گفت :

دانشگه آزاد چو هستی خوش باش

این جا همه مانتوهایشان کوتاه است

هر روز مدل های نویی در راه است

هم هست کت و شلواری و هم هست اسپرت

اینجا شوِ مـُــد نیــــــست ! دانشگاه است

این ناله ممتدم میاد از تو

این استرس حدس زدم میاد از تو

عمری تو گرفتی وقت من رو ای درس!

اَه اَه چه قده بدم میاد از تو

با تشکر از اصلاح آقای کاشانی و آقای عالی پیام